روزها گذشت وگنجشك با خدا هيچ نگفت ؛ فرشتگان سراغش را از خدا مي گرفتند
و خدا هر بار با فرشتگان اينگونه مي گفت : من تنها گوشي هستم كه غصه هايش را مي شنود و يگانه قلبي كه دردهايش را در خود نگه مي دارد . و سرانجام گنجشك روي شاخه اي از درخت دنيا نشست. فرشتگان چشم به لبهايش دوختند ؛ گنجشك هيچ نگفت و خدا لب به سخن گشود : با من بگو ازآنچه سنگيني بر سينه توست . گنجشك گفت : غم من همه از توست ، از نا مهربانيت ، چه بگويم؟
خدا گفت : بگو مي شنوم !
گنجشك گفت : لانه محقري داشتم ، آرامگاه خستگي هايم و سرپناه بي كسي ام . تو همان را هم از من گرفتي .اين توفان بي موقع چه بود ؟ چه مي خواستي ازلانه محقرم؟ كجاي مملكت تو را گرفته بود ؟
سنگيني بغض راه بر كلامش بست .
سكوتي در عرش طنين انداز شد . فرشتگان همه سر به زير انداختند .
خدا گفت : ماري در راه لانه ات بود ، خواب بودي ، باد را گفتم تا لانه ات را واژگون كند ، آنگاه تو از كمين مار پر گشودي.گنجشك خيره درخدايي خدا مانده بود .
خدا گفت : و چه بسيار بلاها كه به واسطه محبتم از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمني ام برخاستي .اشك در ديدگان گنجشك نشسته بود . ناگاه چيزي درونش فرو ريخت .
هاي هاي گريه هايش ملكوت خدا را پر كرد .