كوله پشتي اش را برداشت و راه افتاد . رفت كه دنبال خدا بگردد . گفت: تا كوله ام از خدا پر نشود برنخواهم گشت.
نهالي كوچك و رنجور كنار راه ايستاده بود . مسافر با خنده اي رو به درخت گفت: چه تلخ است كنار بودن و نرفتن ! درخت زير لب گفت: ولي تلخ تر آن است كه بروي و بي رهاورد برگردي . كاش مي دانستي آنچه در جستجوي آني همين جاست .مسافر رفت و گفت: يك درخت از راه چه مي داند؟ پاهايش در گل است . او هيچ گاه لذت جستجو را نخواهد يافت .شنيد كه درخت گفت: اما من جستجو را از خود آغاز كرده ام و سفرم را كسي نخواهد ديد جز آنكه بايد.
مسافر رفت و كوله اش سنگين بود . هزار سال گذشت .هزار سال پرخم وپيچ ، هزار سال بالا و پست ، مسافر برگشت . رنجور و نا اميد . خدا را نيافته بود ، اما غرورش را گم كرده بود.به ابتداي جاده رسيد . جاده اي كه روزي از آن آغاز كرده بود . درختي هزار ساله و بلند و سبز كنار جاده بود . زير سايه اش نشست تا لختي بياسايد .مسافر درخت را به ياد نياورد . اما درخت او را مي شناخت .
درخت گفت :سلام مسافر! در كوله ات چه داري ؟ مرا هم ميهمان كن . مسافر گفت: بالا بلند تنومند ، شرمنده ام ، كوله ام خالي است و هيچ چيز ندارم .
درخت گفت : چه خوب ! وقتي هيچ چيز نداري ، همه چيز داري ، اما آن روز كه مي رفتي در كوله ات همه چيز داشتي ، غرور كمترينش بود كه جاده آن را از تو گرفت. حالا در كوله ات جا براي خدا هست و قدري از حقيقت را در كوله مسافر ريخت .دستمال مسافر از اشراق پر شد و چشمهايش از حيرت درخشيد و گفت: هزار سال رفتم و پيدا نكردم و تو نرفته اي و اين همه يافته اي . درخت گفت : زيرا تو درجاده رفتي و من در خودم . پيمودن خود دشوارتر از پيمودن جاده است.