پوپکم ! 

     پوپک شيرين سخنم !

             اين همه فارغ  از اين شاخه به آن شاخه مپر ،

                       اين همه قصه ي شوم از کس و ناکس مشنو ،

                                   غـــافــل از دام هـــوس

                                           اين همه در بر هر ناکس و هر کس منشين .

پوپکم ، پوپک شيرين سخنم !

         تويي آن شبنم لغزنده ي گلبرگ اميد ،

               من از آن دارم بيم ،

                    کاين لجن زار تو را پوپکم آلوده کند ،

                         اندرين دشت مخوف ،

                               که تو آزادي اش اي پوپک من مي خواني

زيرهر بوته ي گل ،

       لب هر جويه ي آب ،

             پشت آن کهنه فسونگر ديوار ،

                       که کمين کرده تو را زير درختان کهن ،

                                  پوپکم ! دامي هست ،

                                       گرگ خونخواره ي بد کاره ي بد نامي هست .

سال ها پيش ، دل من که به عشق ايمان داشت ،

      تا که آن نغمه ي جان بخش تو از دور شنيد ،

           اندر اين مزرع آفت زده ي شوم حيات ،

                شاخ اميدي کاشت .

                    چشم بر راه تو بودم که تو کي مي آيي .

                         بر سر شاخه ي سر سبز اميد دل من ،

                               که تو کي مي خواني .

پوپکم يادت هست ؟

      در دل آن شب افسانه يي مهتابي ،

           که بر آن شاخه پريدي ،

               لحظه يي چند نشستي ،

                   نغمه يي چند سرودي ،

                        گفتم اين دشت سيه ، خوابگه غولان است ،

                            همه رنگ است و ريا ،

                                  همه افسون و فريب .

صيد هم چون تويي اي پوپک خوش پروازم ،

     مرغ خوش خوان و خوش آوازم ،

         به خدا آسان است .

              اين همه برق که روشنگر اين صحرا است ،

                  پرتو مهري نيست ،

                       آتشين برق نگاهي ز کمينگاهي هست ،

                           همه گرگ و همه ديو ،

                                در کمين تو و زيبايي تو ،

                                      پاکي و سادگي و خوبي و رعنايي تو .

مرو اي مرغک زيبا که به هر رهگذري ،

        همه ديواند کمين کرده نبينند تو را ،

              دور از دست وفا پنهان از ديده ي عشق ،

                      نفريب اند تو را .

                                                دکتر علي شريعتي