سخن عشق تو بي آن که برآيد به زبانم
                                  رنگ رخساره خبر مي‌دهد از حال نهانم

                  گاه گويم که بنالم ز پريشاني حالم
                                 بازگويم که عيانست چه حاجت به بيانم

                  گرچنان است که روي من مسکين گدارا
                                 به درغير ببيني  ، ز در خويش برانم

                   گر تو شيرين زماني نظري نيز به من کن
                                 که به ديوانگي از عشق تو فرهاد زمانم

                   نه مرا طاقت غربت نه تو را خاطر قربت
                                 دل نهادم به صبوري که جز اين چاره ندانم

                   من همان روز بگفتم که طريق تو گرفتم
                                که به جانان نرسم تا نرسد کار به جانم

                   سخن از نيمه بريدم که نگه کردم و ديدم
                                 که به پايان رسدم عمر و به پايان نرسانم

                                                                         سعدي